Krant reïncarneert op internet

Hoe val je als regionale krant op tussen een woud van concurrenten? De Kentucky Post en Cincinnati Post hebben in ieder geval een radicaal besluit genomen: deze de dagbladen hebben, na een periode van 126 jaar, afscheid genomen van hun papieren editie en gaan samen verder als KYPost.com:

After considerable analysis, we determined that the next chapter in the long and successful story of The Post should be found on the Web.

Aldus een persbericht van mediabedrijf dat het besluit over de migratie nam. Volgens een ietwat pathetisch nieuwsbericht was de redactie niet onverdeeld positief over het besluit.

Workers who for years asked the tough questions had nothing to say as they watched silently as headlines faded into memories. (…) The furious hum of the press is now silent.

Wellicht een doemscenario voor Nederlandse kranten. Maar het zou ook kunnen dat de krant, ten dode opgeschreven, zijn laatste kans heeft gegrepen; dat valt uit de berichtgeving rond dit voorval nog niet op te maken.

Een ding lijkt duidelijk: de krantvervangende website biedt uiteindelijk niet veel contrast met andere nieuwssites, ondanks de aankondiging dat KYPost.com een gebruiksvriendelijk platform zal bieden voor burgerjournalistiek (”citizen journalists and contributors of user-generated content”; wie het verschil weet mag het zeggen).

Wiki-journalist op feitenjacht

Als journalist is er, na het verwijzen van de encyclopedie naar de mestvaalt van de gechiedenis, geen ontkomen aan: Wikipedia. Echter;

We all know the pitfalls of Wikipedia, so where can you find some real facts online?

Aldus de Times vandaag over internetgebruikers en hun behoefte aan een feitencheck. Voor zover Wikipedia al niet direct wordt geraadpleegt, belandt men er wel via het almachtige Google (Een bedrijf dat zelf ook een online naslagwerk is gestart - ironisch genoeg opent Wikipedia binnenkort zijn eigen zoekmachine, Wikiasearch).

Times-journalist James Knight slaagt er niet geheel in de ronkende belofte van ‘echte feiten’ boven water te halen - al noemt hij bekende en onbekendere bronnen die een welingelichte journalist niet zouden mogen ontbreken. Zo schat Knight de betrouwbaarheid van het project Citizendium hoog in, en kan het bekende CIA World Factbook ook op bijval rekenen.

Een aspect dat nog niet vaak wordt genoemd is Wikipedia en zijn auteurscollectief als live-correspondent. De New York Times schreef erover:

Increasingly, it [Wikipedia] has become a go-to source not just for reference material but for real-time breaking news. (…) Wikipedia’s morphing into a news source, (…) “is an inevitable step. Because the software is absolutely perfectly suited to that.”

Ook in dit perspectief komt de betrouwbaarheid van informatie aan de orde; waar haalt een Wikipedia-auteur zijn informatie vandaan, hoe gaat hij te werk? De 16-jarige Matthew Gruen deed (samen met een aantal co-auteurs) op Wikipedia verslag van de schietpartij op Virginia Tech.

[Gruen:]“I just kind of felt that the F.B.I. was a pretty reliable source.” At which point thousands of dead journalism professors turned over in their graves.

Desalniettemin komt de New York Times tot de conclusie dat Wikipediaschrijvers en hun achterliggende gedachtegoed gefocussed zijn op ‘objectiviteit’. Ondanks alle kritiek, lijkt Wikipedia zowel het begrip journalist als dat van nieuwsbron in ieder geval een nieuwe inhoud te geven.

Huis afgebrand, maar wel een nieuwsfoto

Professionele fotojournalisten hebben er de laatste tijd een geduchte concurrent bij gekregen, de fotograferende ‘burgerjournalist‘. Maar hoewel de kwaliteit van amateurfoto’s vaak niet onder doet voor die van persbureau’s zorgen de media die ruimte bieden aan fotograferende lezers wel voor een strikte scheiding tussen hun dure professionele beeldmateriaal, en dat van de huis-tuin-en-keuken-fotograaf.

In Nederland toont NU.nl-dochtersite NUFoto.nl iedere foto met nieuwswaarde. Over niet al te lange tijd zal NU.nl op een speciale manier stil staan bij het fenomeen van de lezersfoto - daarover later meer.

CNN en Reuters (i.s.m. Yahoo) maken er alvast een mooi fotogala van door de beste foto’ s van 2007 op een rij te zetten - CNN onder de noemer i-Report, en de zender spreekt hierbij de nodige waardering uit voor de persoonlijke inbreng van zijn lezers:

CNN viewers led the way toward a new kind of news gathering in 2007, making key contributions to the network’s coverage of some of the biggest events of the year (…)

Yahoo’s lezersfotorubriek heet ‘You Witness‘ (’Where were you when news happened?, en ook daar worden de beste foto’s van 2007 gebundeld. MSNBC heeft de rubriek FirstPerson, waar de foto’s binnenstromen van de onrust in Pakistan na de moord op oppositieleider Benazir Butto vandaag. Eerder dit jaar kocht fotopersbureau Getty Images de online marktplaats voor burgernieuwsfoto’s Scoopt.

En de fotograferende mobieltjesbezitter, a.k.a. de ‘Celljournalist’, mag ook niet vergeten worden. Zij halen tenslotte regelmatig het nieuws. De Times schrijft er zelfs een prijsvraag voor uit. Kortom, iedereen wil nieuwsfoto’s (maken), maar probeer maar eens op te vallen nu het fenomeen een vlucht neemt.

Op 28 augustus jl. lichtte NU.nl-hoofdredacteur Laurens Verhagen de werkwijze van NUFoto toe in het radioprogramma Tros Radio Online (’item: NUFoto versus persfotografen’), en ging daarbij in debat met een vertegenwoordiger van een professionele foto-organisatie.

Het uithangbord van al deze interactie tussen publiek en gevestigde media lijken toch wel de laatste te zijn - en blijven. De samenstelling van nieuwsfotografen ondergaat dankzij internet wel een verandering, maar het podium blijft hetzelfde, hoe bereikt de fotograaf van een losgeslagen gorilla anders een miljoenenpubliek?

Bijten de burger en de persfotograaf elkaar, of vullen zij elkaar aan? Hopelijk het laatste, en daarnaast, dat het beroemdste voorbeeld van burgerjournalistiek in beeld uit 1963 stamt, relativeert het vernieuwende karakter van het fenomeen wellicht.

Nieuws kost niets, online

LA Times-journalist David Lazarus ziet met lede ogen aan hoe veel berichten gratis te lezen zijn op de website van zijn krant.

Everyone says the Net represents the future of journalism, and that’s probably true. But at this point, no one knows how to make much money at it.

Informatie is geld waard, dus kranten moeten stoppen het gratis weg te geven, is de conclusie. Hoe moet de LA Times zijn 890-koppige redactie anders betalen?

Lazarus confronteert in zijn artikel een aantal jongeren met het feit dat zij wel betalen voor muziek op iTunes, maar niet voor nieuws. Hij krijgt het ontnuchterende antwoord waar hij waarschijnlijk al voor vreesde:

“If I want to read a newspaper, I go online, but I wouldn’t pay for it. Our generation doesn’t pay for things on the Internet.”

Kortom, Lazarus en wellicht velen met hem vrezen voor de toekomst van de krant. Maar snijden kranten zichzelf echt in de vingers door artikelen gratis aan te bieden? Of boren ze juist potentiële abonnees aan?

Misschien, of hopelijk, is de relatie tussen een papieren krant en zijn digitale evenknie er een van toegevoegde waarde en niet het kannibalisme waar Lazarus voor vreest.